PEM (UK) • DZiK

PEM, czyli Emily Perry, to jedna z najciekawszych nowych artystek brytyjskiej sceny alternatywnej. The Guardian pisał o niej jako o “one to watch” — kimś, kogo warto uważnie śledzić. Ale w jej przypadku może lepiej powiedzieć: kogo warto uważnie słuchać.

Jej muzyka wyrasta z prostych rzeczy: gitary, fortepianu, głosu, krótkich melodii nagrywanych w codziennych chwilach — także podczas pracy w ogrodzie. PEM jest bowiem nie tylko songwriterką, ale też ogrodniczką. I to naprawdę słychać: w jej piosenkach jest rytm natury, ciszy, pamięci, żałoby i zmieniających się pór roku.

Jej EP-ka cloud work, napisana po śmierci ojca, przyniosła jej międzynarodową uwagę. To muzyka delikatna, ale nie słaba; eteryczna, ale pełna ciężaru. Gdzieś między folkiem, soulem, alt-balladą i czymś bardziej tajemniczym — z echem Nicka Drake’a, Vashti Bunyan, Cocteau Twins czy Björk.

Na scenie PEM pozostaje osobna, skupiona, trochę nieuchwytna. Jej hipnotyczny głos i spokojna obecność tworzą napięcie, jakby wszystko było kruche, ale trzymało się w niezwykłej precyzji.

Wieczór w DZiK-u otworzy Jagodna (Jagoda Stanicka) — warszawska pianistka i kompozytorka, która porusza się między muzyką postklasyczną, współczesną, improwizowaną i alternatywną. Studiowała w Warszawie i Amsterdamie, a jej muzyka pojawiała się m.in. w Programie 2 Polskiego Radia, Czwórce i amerykańskim KEXP. Występowała solo, kameralnie i z orkiestrami, ale równie ważny jest dla niej świat teatru, filmu i pracy z obrazem.

W jej graniu słychać klasyczne wykształcenie, ale też potrzebę ucieczki od sztywnego koncertowego formatu. Fortepian nie jest tu tylko instrumentem “do pięknych melodii” — staje się miejscem budowania nastroju, napięcia, przestrzeni i cichej opowieści. To dobra brama do świata PEM: skupiona, osobna, delikatna, ale z własnym ciężarem.

To będzie kameralny wieczór dla tych, którzy lubią muzykę cichą, dziwną, piękną i nie do końca oswojoną.